Dordogne

dordogne_small

Globaal plannen we een tour de France voor 3 weken met als verste bestemming de Dordogne. 12 juni 2001 vertrekken we om 10:30 richting Mesnil. We herinneren ons dat nog van vorig jaar als een mooie camping en goed te bereiken in 1 dag. We verspelen bijna een uur vanwege een file veroorzaakt door een trailer die z’n lading, een partij betonplaten verliest. Veel materiele schade. We rijden via een heel andere weg, langs de kust en voor ons uit zien we plotseling het piepkleine plaatsje met de camping opdoemen.Helaas staan we deze keer niet langs de rand van de rots, met uitzicht over zee en ook ons favoriete restaurantje is dicht. We improviseren een diner chez nous met een heerlijk flesje wijn uit St. Gervais, souvenir van voorgaande jaren.2e dag, koffiezetten opruimen alles schrapzetten , afrekenen en wegwezen. Om te beginnen richting Dieppe en daarvandaan landinwaarts op weg naar Tours, daar zou een naturistencamping zijn. Die vinden we inderdaad, ‘s middags, maar het is zoals zoveel naturistencampings een onneembare vesting. We hebben er geen zin in om ons als criminelen te laten insluiten ver van de bewoonde wereld. We keren om en komen terecht op de Camping Municipal te Langeais. Dit oogt veel vriendelijker en we worden gastvrij ontvangen. Er staan nog enkele andere gasten, fietsende Nederlanders, piepkleine tentjes, basiskampeeruitrusting, dapper hoor. De camping maakt deel uit van een groot sport/recreatie complex, zwembad, tennisbanen en een prachtig park voor de plaatselijke bevolking. Het geheel ligt 10 minuten lopen van het eigenlijke stadje af en 10 minuten in tegenoverstelde richting is een zeer complete supermarkt.Handig want de voorraden moeten op tijd aangevuld worden. We blijven er een dagje plakken, ‘s ochtends bekijken we Langeais en dat is zeer de moeite waard. Oude gebouwen omhuld in een bloemenweelde. Fotootje maken! We wandelen buiten het stadje om langs de Loire terug naar de camping. ‘s middags maak ik een aquarel van de oever van het meertje. We krijgen telefoon uit Nederland, het gaat niet goed met RobRoy Art-serviceen de paniek slaat toe bij Rob. Hij heeft duidelijk hulp nodig maar we zitten zo ver weg. We bellen Verheyden. Deze geeft instructies aan waarnemers op kantoor(zelf gaat hij op vakantie) en deze grijpen in. Voorlopig is Rob geholpen, denken we.

4e dag vertrekken we om 10:00 uur richting Bordeaux, ons doel is een splinternieuwe camping 50 km ten oosten van Bordeaux. 16:00 uur. Gevonden. Chatau Guiton. Prachtige camping, helaas is het weer van slag, fris buitje, en nog een , en nog een.

We ontmoeten daar Dick en Willemien, leuk stel uit Apeldoorn, kennen alle uithoeken van Frankrijk en aan vele campings hebben wij dezelfde herinneringen, aan de Cèze bijvoorbeeld. We spelen boules en drinken een borreltje samen. Roy heeft een zere voet, vermoedelijk een insectenbeet, lastig. We blijven 2 dagen en gaan dan op aanraden van Dick en Willemien naar Le Couderc. Dat is maar een bescheiden ritje, 80 km, ook wel eens prettig en een mooie, frisse, vriendelijke camping wacht ons. Alleen de ontvangst al, geen hek, geen prikkeldraad, niets kaartje inleveren formulier invullen etc. nee, kennismaken en eerst even iets drinken! Zo kan het ook.

Het blijkt een Nederlandse enclave te zijn, gerund bij een complete familie. Ooit (ongeveer 20 jaar geleden) gestart door een echtpaar, ware pioniers, niet eens zo jong, vijftigers, en die hebben kans gezien er een paradijsje neer te zetten, beetje bij beetje. De prachtige basis met bron was al gelegd en diende al eeuwen als pleisterplaats.

Er wordt hier veel georganiseerd voor de gasten, schilderen, beeldhouwen, strovlechten en last but not least, 3x per week een petangue wedstrijd waar zo ongeveer de gehele camping aan meedoet. Ook het open podium is populair en de gezamenlijke maaltijden met een thema. Wat wil je nog meer.

Maar de problemen met RobRoy Art-servicezijn nog niet voorbij , weer ellenlange telefonades met Nederland. Dan hakken we de knoop door en op woensdag breng ik Roy naar Bergerac. Vandaar uit zal hij in Bordeaux de TGV naar Nederland nemen zodat hij op donderdag kan meehelpen alle schilderijen veilig te stellen. Tot grote geruststelling van Rob.

Alhoewel in gezelschap van Dick en Willemien, die kwamen de zelfde dag nog achter ons aan, zit ik tot en met zaterdag alleen op de camping, dat is even wennen. ‘s Avonds aanschouw ik de kleinkunst op het Open Podium. Fantastisch wat mensen daar van maken, zang, dans, muziek, voordracht van verhalen en gedichten, enig! De meeste komen hier al jaren en verdenk ik ervan ‘s winters thuis al iets voor de camping in te studeren? Maar dan nog, al die instrumenten meeslepen in je caravan?

Ik verzamel wat moed en trek er zelfs nog een dagje alleen op uit met de camper! Dat geeft een heel speciaal gevoel, heerlijk maar ook een beetje lastig om overal alleen op te letten, het verkeer, de route. Onderweg natuurlijk boodschappen doen, dat is standaard met een camper.

Verder neem ik deel aan het Caribean buffet. Ook hier neemt praktisch de gehele camping aan deel en zijn alle naturisten plotseling opvallend mooi uitgedost, heerlijk eten en veel gezelligheid en dan die sterrenhemel om 01:00 uur in de nacht! Ik laat het gordijntje open, kijk en geniet iedere keer dat ik me omdraai.

Volgende dag, tentoonstelling van de gemaakte kunstwerken, met een echte vernissage koud glaasje witte wijn en achtergrondmuziekje vindt deze plaats en terecht. Wat een talent. Alles mag gezien worden!

Zaterdag klokslag 18:45 uur sta ik weer met de camper bij station Bergerac en het spoorwegnet van Frankrijk is betrouwbaar, Roy stapt precies om 19:00 uur uit de trein.

Heel wat te vertellen en hongerig, geen punt ik heb immers alles bij me! Koud pilsje broodje etc. ik rijdt wel terug!

We nemen het er nog een paar dagen van. Inmiddels wordt het wel steeds heter, voor mij te heet, en voor het koelkastje ook.

Dinsdag is het bewolkt en besluiten af te reizen naar het hoger(huiswaarts) gelegen Creuse Natuur. Daar waren we eerder en het is zoals we het ons herinneren. Mooie camping vriendelijke mensen. Er is een prachtig zwembad bijgekomen waar ik dankbaar gebruik van maak want wat is het heet!

De volgende dag beginnen we aan de een na laatste etappe en storten ons op de rondweg om Parijs. Zonder oponthoud neemt dat toch ruim een uur in beslag om daar helemaal omheen, en op de noordelijke autoroute uit te komen. Ons plan was de camping municipal te Roye maar helaas die is er niet? We komen in de streek van Bonduelle terecht, velden vol subliem gekweekte groenten. Moet je nog peultjes?

De ANWB camping is eenvoudig maar doelmatig, wel het juiste toilet nemen!

Voor vanavond laat ik alle pannetjes in de kast, we gaan uit eten in Peronne, op het plein hartje stad, Veel, lekker en erg goedkoop, misschien een beetje onder Belgische invloed zo tegen de grens?

Huiswaarts. Bijna zonder diesel op de autobaan, het loopt weer goed af ……

Aan de grens een broodje en soep en als we een paar uur later over de Stichtse brug rijden gaat de telefoon. ‘t jochie, ” nu nog gaan opruimen?” hou maar op over 10 minuten zijn we thuis!” WAT……” ja echt”!.

Mooi geweest!